MIDDELBURG – Eindelijk is het zover. Uw Zeeland.Blogger is deze week 50 jaar geworden! Op de foto te zien met zijn eigen Abraham!

Alle bezoekers van Zeeland.Blog en anderen die felicitaties stuurden: Bedankt!

VLISSINGEN – Om de 15-delige serie compleet te maken heb ik ter gelegenheid van mijn 50ste verjaardag als uitsmijter spreuken en kreten over het ‘Abraham zien’ opgezocht. Die zullen wellicht de feestvreugde verhogen. En iedereen die er samen met mij een groot feest van maakt: Bedankt!

Zet de botox maar vast klaar, …. 50 jaar!

Na jaren van feesten en werken,
is er aan Abraham Marcel nog niets te merken!

Bij Marcel is het wel gebleken,
Ouderdom komt met gebreken!

Oud…. ben je bedonderd, 50 is de helft van 100!

Ja het is echt waar,
Onze Marcel wordt 50 jaar!

Abraham worden is een eer,
50 jaar gaan voorbij als een speer!

Hallo Abraham, verlies niet de moed
Ook na 50 is ‘t leven supergoed!

50 jaar geleden heeft deze Abraham Marcel zijn eerste luier vol gescheten!

Oh, wat is het leven toch prachtig…
over 30 jaar ben je 80!!

Tip Tap Top, de eerste 50 jaar zitten erop!

Hallo Abraham Marcel, verlies niet de moed
Ook na 50 is ‘t leven supergoed!

Nog geen grijs haar, maar al wel 50 jaar!

‘t is heftig, maar deze jongen is veftig!

MIDDELBURG – Ik was zeer verrast toen onderstaand Abraham-lied in een envelop door mijn brievenbus werd geschoven. Iemand heeft wellicht gehoord van mij halve eeuw feest en wilde een handje helpen met een leuke tekst. Niet door mijn anonieme helper geschreven en ook te vinden op het internet. Toch blijft het leuk!

Abrahamlied:
Wijze…het kleine café aan de haven.

Wij vieren een feestje want het is , dat weet je.
Het is nu vandaag echt een feit.
Vandaag word je vijftig wij vieren een beetje.
Je wilde haren zijn kwijt.
Een rimpeltje meer, ach dat doet echt niet zeer.
En je wordt ook al hier en daar grijs.
Maar jij bent nu omdat je ouder bent geworden.
Jij bent nu wel heel erg wijs.

Refrein.
Jij bent nu vijftig wij gaan voor jou zingen.
Wij zingen samen voor jou Abraham.
Jij bent nu vijftig wij gaan voor jou zingen.
En de mosterd ja de mosterd pak hem (a)an.

Het klinkt heel bewogen de jaren die vlogen.
Ze vlogen wel heel snel voorbij.
En voor je het weet sta je met een pot mosterd.
En zingen wij hier zij aan zij.
Nu ga je door ‘t leven het is je gegeven.
Als Abraham als vijftig plus.
Al ben je wat ouder geniet van het leven.
En wij zingen daarom aldus.
Refrein…..zie boven.

Het zal je verbazen wij heffen de glazen.
En proosten op jou Abraham.
Wij wensen jou nu nog heel veel mooie jaren.
En zeggen geniet er maar van.
Op ‘t eind van dit liedje dit mooi melodietje.
Wensen wij jou nog veel geluk.
De wijsheid die komt toch altijd met de jaren.
En dat kan nu echt niet meer stuk.
Refrein ……zie boven.

VLISSINGEN – Terwijl ik braaf in Vlissingen aan het werk ben, zijn mijn familieleden achter mijn rug om allerlei dingen aan het bedenken om mij te verrassen tijdens mijn 50ste verjaardag! “Ik wil er vooraf niets van weten, zolang jullie maar wel voor een Abraham-pop zorgen”, grap ik telkens weer!

En dat komt omdat ik altijd dacht als er weer zo’n half gelukte pop in een tuin stond: Belachelijk! Dat moeten ze bij mij later nooit doen. Maar nu voor mij het halve eeuw bijna is aangebroken denk ik zoiets van: Kom maar op met die pop!
Bij het Abraham en Sarah zien zijn er trouwens allerlei gadgets in trek. Natuurlijk de Abraham mosterd, maar ook petjes, T-shirt, spandoeken, en felicitatieboeken.

Op het internet is er heel veel te vinden. Met name online-feestwinkels verkopen borden met grappige teksten en vooral het cijfer 50! En die is weer in alle soorten en maten verkrijgbaar. Het verkeersbord 50 doet het goed, maar tegenwoordig gaat het veel verder.
Dus ik ben zeer benieuwd waarmee ze mij straks verrassen!?!

VLISSINGEN – Als kleine jongen kwam ik dolgraag op de boerderij in Loenersloot en bij mijn lievelingoom Ben en lievelingstante Ankie in Arnhem. Nu jaren later in Vlissingen denk ik er vaak aan terug. Zeker met mijn 50ste verjaardag op komst is het tijd om de herinneringen met ome Ben en tante Ankie op te halen. En dat begon allemaal met een lief piepklein dwergkonijntje!

Ik had tante Ankie beloofd om vanaf de boerderij een schattig dwergkonijntje mee te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar nadat ik van Gelderland weer naar de provincie Utrecht was vertrokken, groeide het dwergkonijntje en groeide en groeide! Op het laatst paste dikzak amper nog in zijn hok.
Nee, ik had helemaal geen dwergkonijntje voor mijn tante meegenomen, maar een heuse Vlaamse Reus! Inmiddels gaan er ook verhalen de ronde dat het Vlaamse-reus-dwerg-konijntje de schooljuf van één van haar kinderen in de bil heeft gebeten!

VLISSINGEN – Met veel plezier heb ik de afgelopen periode vaak contact gehad met mijn ome Leo. Zijn accent doet mij steeds weer met plezier terugdenken aan onze geboortestad: Utrecht! Bovendien zitten mijn ome Leo en tante Joke bij mij in de categorie: lievelingsoom en tante!

Herman Berkien sprak plat Utrechts, Tineke Schouten babbelt er in onvervalst stadsdialect op los, maar mijn ome Leo praat het ‘Utregs’ ook behoorlijk. Terwijl hij al jaren in het dorp Loenen woont, waar ze allesbehalve een Utregs dialect spreken.

In dat dorp heeft mijn tante Joke jarenlang voor de ouderen gewerkt in bejaardenhuis ’t Kampje. Ze genieten nog altijd van de fijne dingen in het leven. Ome Leo houdt van tuinieren en schaft regelmatig Winterviolen aan. Of in zijn dialect gezegd: Wintervioohlen!

VLISSINGEN – Bij de herinneringen aan de jaren voordat ik 50 werd, horen natuurlijk ook de kinderen van mijn broer René. Dat zijn Stefan en Linda. En vandaag de dag heb ik een leuk contact met die twee! Vanuit Zeeland zoek ik contact met ze en dat zijn plezierige momenten!

Ik weet nog goed dat ik op een dag besloten had om de perfecte oom te gaan uithangen. Ik zou regelmatig op stap gaan met de toen nog kleintjes Stefan en Linda. Ik dus met die twee in de trein en dat vond vooral Stefan prachtig en vervolgens met zijn drieën de dierentuin in. Lekker apies, leeuwen en olifanten kijken. En uiteraard friet eten en limonade drinken…
Hoewel ik het mij serieus had voorgenomen zijn er daarna niet veel uitstapjes meer met ze geweest. Wel een familiebezoek in 2010 aan de Apenheul bij Apeldoorn. Dat haalde natuurlijk weer herinneringen boven…
Ik ben trouwens apetrots op Stefan en Linda. Stefan is net als ik een schrijver en maakt vooral artikelen over aquariumvissen. Dat doet hij naast zijn dagelijkse werk. Linda geeft les en studeert.
Het gaat dus goed met die twee en ze hebben elk flink verkering. Stefan met Debra en Linda met Jasper. Dat ze zo goed zijn terecht gekomen, geeft mij een goed gevoel. En ook zij vieren mijn 50ste verjaardag mee!

VLISSINGEN – Ik (Marcel) zit in Zeeland op mijn gemakje voor de televisie naar het skispringen te kijken. En ben volop in winterse sferen. Mijn twee jaar oudere broer René is op dat moment druk bezig met zijn herinneringen aan mij op papier te zetten!

René van der Voort: 50 jaar alweer wordt mijn kleine broertje. Wat kan ik over die 50 jaren die geweest zijn vertellen? Als kind trokken we niet echt veel met elkaar op, maar als we dit deden, gebeurde er altijd wel wat. Pijl en boog maken en dan in Marcel zijn kamer op blikjes schieten, maar de pijl ging dwars door de kast! Oorlogje spelen met een groep in de nieuwbouw van Loenen, en daar kreeg ik een granaat (lees: steen) op mijn kop. En zo waren er nog wel meer van dit soort aparte acties van ons.

Heel klein was ik –dit weet ik nog van mijn ouders- dat ik eens een speeltje wilde lenen van dat kleine menneke in de box. Of hij had een reuze honger (laten we even in het midden) of hij verdedigde zijn domeintje, maar de tandafdrukken staan nu nog steeds in mijn derrière! Dus ik ken Marcel als een billenbijtertje!

Tijdens de middelbare school en een tijd daarna zijn we elkaar wat uit het oog verloren, gingen beide een andere kant op, Marcel verdiende zijn sporen in de journalistiek en verhuisde naar het mooie Vlissingen.

Later begon het contact weer te groeien en vorig jaar ontdekten we een gezamenlijke passie!: ONS AJAX! Ik kan om ons kluppie te volgen natuurlijk een abonnement op Eredivisie Live nemen. Maar waarom zou ik? Ik kan integraal meekijken via de webcam in Vlissingen. En dat doen we vrijwel elk weekend. Het is een heel proces, kwartiertje / 20 minuten voor de wedstrijd log ik in op MSN, Marcel nodigt me uit. Dan komt het gedeelte waarin webcam gericht moet worden op de TV, dat soms best grappig gaat. Zo zie je ineens een beeldvullend hoofd van Marcel bij mij in Deventer op het scherm. Als ook het geluid goed is, mag ik dit bevestigen en zijn we er klaar voor. Aan deze kant traditioneel een halve liter blik C1000 zwaar bier, met wat nootjes.
Daarna kan de wedstrijd beginnen en komen er bijzondere geluiden vanuit Vlissingen, vooral wanneer het spannend wordt, zo van: “Kom op Theo”, of “oh oh oh oh” bij een aanval op de goal van AJAX. Dat maakt de sfeer geweldig en dan neem de beeldkwaliteit op de koop toe, want zulk een sfeer hangt er niet in elk stadion.

Verder is mijn broertje een uitstekende stadsgids, maar ook een voortreffelijk gastheer.
Ga eens logeren bij hem, dan leer je de omgeving goed kennen: Vlissingen, Middelburg, De Voetbal Experience, etc. En je kan niet zeggen, dat je honger hebt gehad als je weer naar huis gaat!

Broertje, ik hoop nog samen met jou vele wedstrijden van ons AJAX te mogen zien!

Geschreven door Rene van der Voort.

VLISSINGEN – Terwijl ik (Marcel) door koud Vlissingen wandel is mijn vader bezig met een jeugdverhaal over mij ter ere van mijn 50ste verjaardag. Over mijn optreden als een gehaaste paashaas!

Piet van der Voort: Het onderstaande speelde zich af in de Utrechtse Nansenlaan en Marcel was vijf jaar jong. Mijn vrouw en ik werden ’s morgens door Marcel’s broer René gewekt. Die kwam overstuur bij ons bed vertellen dat Marcel als een soort gehaaste paashaas met eieren aan het gooien was. Hij gooide elke keer een rauw ei naar René en riep: Vangen, ik ben de paashaas!

Wij gingen allebei ons bed uit om te kijken wat er aan de hand was. En zagen in de keuken overal struif van de eieren liggen. Nadat wij de boel schoon hadden gemaakt wilden wij onze gewassen handen afdrogen aan de keukenhanddoek. Eén van ons zei: Bah, die handdoek zit onder de struif!

René had op zijn eigen manier schoongemaakt en daardoor zat die handdoek helemaal vol struif. Wij hebben Marcel niet gestraft. We zijn eieren gaan koken en hebben samen Pasen gevierd!

(Geschreven door Piet van der Voort, 76 jaar).

VLISSINGEN – Terwijl ik (Marcel) in Vlissingen geniet van het herfstweer, schrijft mijn moeder Riet van der Voort elders in het land over de bijzondere dag van mijn geboorte waarbij erwtensoep ook een belangrijke rol speelde. Bijna 50 jaar geleden!

Riet van der Voort: Het was 31 januari 1962 in Utrecht en ik was negen maanden zwanger van ons tweede kind. Van te voren had ik te horen gekregen dat als het kind er die dag niet was, ik opgenomen zou worden. Dan zouden ze het gaan opwekken. Mijn man Piet is met onze oudste zoon René naar zijn ouders gegaan. Hij heeft René daar achtergelaten en vervolgens mij naar het Stads- en Academischs Ziekenhuis Utrecht gebracht. Daar heb ik een onderzoek gehad. Ze zeiden mij dat het kind die dag niet geboren zou worden.

Ik zei: Dat kan niet en ze zouden het opwekken. Professor Platen -ook de gynaecoloog van Koningin Beatrix- is erbij gehaald voor nader onderzoek. Die zei eveneens dat het nog niet zover was en dat het kind als het er na veertien dagen nog niet was gehaald zou worden.

Ik zei: Dat kan niet. Ik ben uitgerekend op 31 januari! De dokter zei: Dan mag u opschieten, want het is vandaag de 31ste!
Ik wist dat niet.

Eigenlijk was ik een beetje boos en nog steeds in de overtuiging dat mijn kindje die dag geboren zou worden. Mijn schoonmoeder was er ook van overtuigd. Ik ben weggestuurd en met Piet op de bus naar zijn ouders gestapt.

Mijn schoonmoeder zei: Ik heb niet op jou met eten gerekend. Want ik heb erwtensoep gemaakt en dat mag je niet. Jij bent zoutloos.
Ik meldde onverschillig: Dat kan mij niet schelen. Geef mij maar een bord erwtensoep!
Uiteindelijk heb ik twee borden erwtensoep gekregen. Tijdens het leeg eten van het tweede bord begonnen de weeën. Ik ging tegen een kast staan.

Piet zei dat het niet kon, mijn schoonmoeder voorspelde dat het heftig ging worden. Piet is uiteindelijk toch bij de melkboer om hulp gaan bellen. Die kwam terug en mijn schoonmoeder zei dat ze ook nog pannenkoeken voor mij had. Maar ik had geen trek meer…

Piet heeft een paar keer gebeld, maar aanvankelijk kwam er niemand. Totdat er twee personen tegelijk op de fiets aankwamen. Een dokter was zelfs helemaal vanaf de andere kant van de stad komen fietsen. Piet moest vervolgens een taxi bellen en ik ben naar het ziekenhuis gebracht.

Daar zei de dokter dat het nog uren zou duren, ik weer boos, want het kind kwam er al aan. Om tien voor negen is mijn tweede zoon Marcel geboren! De dokter feliciteerde mij en grapte: U bent wel een eigenwijze!

En het leuke van deze spannende dag volop erwtensoep is dat Marcel zelf ook gek op snert is!

Geschreven door: Riet van der Voort (74 jaar)